ΕΠΙΛΟΧΕΙΟΣ;;;

Όταν γέννησα, σίγουρα μπορώ να πω ότι ένιωσα έναν έρωτα για το μωράκι μου. Ήταν ό,τι πιο όμορφο υπήρχε! Όμως, από το νοσοκομείο ακόμη ένιωθα τεράστια ανασφάλεια. Μόνο να το θηλάζω ήξερα...κι αυτό ακόμη το προσπαθούσα. Πως θα πήγαινα σπίτι με ένα μωρό; Πήγαμε σπίτι μας και ευτυχώς είχα τη βοήθεια της μαμάς μου, όταν έλειπε ο άντρας μου. Με βοηθούσαν πάρα πολύ μαζί με τον άντρα μου. Το άλλαζαν, το κάναμε μαζί μπάνιο. Εγώ είχα αφοσιωθεί στον θηλασμό, ο οποίος με άγχωνε πάρα πάρα πολύ. Ένιωθα συνέχεια ανασφάλεια για το αν τρέφεται σωστά. Φοβόμουν τα πρηξίματα του στήθους. Είχα τεράστιο άγχος για το μωρό που είχα ξαφνικά σπίτι μου. Μέσα σε όλα αυτά είχα και απίστευτη εξάντληση. Τα βράδια, ενώ ήμουν πτώμα δεν μπορούσα να κοιμηθώ και σε κάθε ξύπνημα του μωρού παίζει να περνούσε 1 με 2 ώρες για να καταφέρω να ξανακοιμηθώ. Συνολικά κοιμόμουν 3 ώρες περίπου όλο το 24ωρο. Εκείνο τον πρώτο καιρό τον βίωνα με πολύ άγχος και κούραση. Είχα ξαφνικά μια τεράστια ευθύνη. Δεν μπορώ να πω ότι χαιρόμουν ιδιαίτερα τις στιγμές με το μωρό. Δεν ευχαριστιόμουν τον θηλασμό. Για την ακρίβεια ο θηλασμός στο μυαλό μου ήταν ένας μπελάς. Ένας μικρός μπελαδάκος είχε αρχίσει να μοιάζει και ο μπέμπης. Δεν ήμουν σίγουρη, αν το αγαπούσα αυτό το μωρό. Ήταν ένας μικρός μπελάς που ήρθε να ταράξει τη ζωή μας  και να μας εξαντλήσει. Έτσι το έβλεπα. Περίμενα να σχολάσει ο άντρας μου για να τον αναλάβει και να κλειστώ για 1-2 ώρες στην κρεβατοκάμαρα, να μην ακούω κλάματα για λίγη ώρα και προσπαθούσα ίσως να κοιμηθώ αν και τις περισσότερες φορές δεν τα κατάφερνα. Είχα υπερένταση.

Όμως για κάτσε....εγώ τώρα θα έπρεπε να πετάω. Θα έπρεπε να είμαι μια χαμογελαστή μαμά που θηλάζει το όμορφο και ήσυχο μωρό της και το ευχαριστιέται. Άρχισα να γκουγκλάρω να δω μήπως έχω επιλόχειο κατάθλιψη. Ορίστε αυτό ήταν... έβγαλα μόνη μου το συμπέρασμα ότι είχα επιλόχειο κατάθλιψη. Αυτή η σκέψη μου δημιούργησε μπορώ να πω μια μικρή κατάρρευση. Νόμιζα ότι δεν μπορώ να φροντίσω άλλο το μωρό μου. Αμέσως μίλησα στον άντρα μου και τη μαμά μου και αμέσως έκλεισα ραντεβού να μιλήσω με ειδικό. Ήταν η καλύτερη κίνηση να πάω να μιλήσω και το συνιστώ σε κάθε γυναίκα που θα νιώσει περίεργα εκείνη την περίοδο. Στη δική μου περίπτωση με ξεάγχωσε πάρα πολύ. Με ηρέμησε και μου έδωσε δύναμη. Μου εξήγησε ότι δεν είχα επιλόχειο κατάθλιψη. Η διαφορά ήταν ότι εγώ μόλις έπαιρνα λίγο χρόνο μόνη μου αμέσως ένιωθα καλύτερα ή όταν με πήγαν για καφέ η μαμά μου και η θεία μου, αμέσως είχα νιώσει άλλος άνθρωπος. Ακόμη και εκείνη την ημέρα που οδήγησα ξανά για να πάω στην ειδικό είχα νιώσει για λίγο ο παλιός μου εαυτός. Μου εξήγησε πως η γυναίκα που έχει κατάθλιψη δεν μπορεί να χαρεί καμιά στιγμή και τα βλέπει όλα μαύρα, ακόμη κι αν τη βοηθήσεις να ξεκουραστεί. Ουφφφφ Ανακούφιση! Δεν είχα επιλόχειο κατάθλιψη. Νααα τα κλάματααα από ανακούφιση!

Και τότε τι είχα; Γιατί ένιωθα έτσι. Μου εξήγησε η ειδικός ότι ένιωθα θλίψη και ότι ήταν πολύ νορμάλ όλο αυτό. Θλίψη γιατί ξαφνικά δεν κοιμόμουν και ήμουν κουρασμένη, θλίψη για τη ζωή που άφησα πίσω μου και κάπως θρηνούσα γι αυτό. Θλίψη για τον μικρό μπελά που ήρθε να μας ταράξει. Μου εξήγησε ότι είναι πολύ πολύ νορμάλ να μην νιώθω την απέραντη αγάπη για το μωρό μου, γιατί ήταν στην ουσία ένας ξένος για μένα και σιγά σιγά θα γνωριζόμασταν και θα αγαπιόμασταν. Με συμβούλεψε να πάρω ό,τι βοήθεια μπορώ από τους δικούς μου ανθρώπους, ώστε να ξεκουράζομαι και να παίρνω λίγο χρόνο για τον εαυτό μου. Πράγματι έτσι έγινε. Έπεσαν όλοι πάνω μου να βοηθήσουν. Οι μαμάδες μας έστελναν φαγητό. Άρχισαν να κρατάνε που και που το μωρό για να βγούμε καμιά βόλτα. Ένιωθα ότι όσο περνούσε ο καιρός γινόμουν όλο και καλύτερα. Οι μαύρες σκέψεις σιγά σιγά αποκτούσαν χρώμα κι εγώ μέρα με τη μέρα γνώριζα αυτόν τον μικρό μπελά και τον αγαπούσα όλο και πιο πολύ. Στο 6μηνο υπήρχε πια μεγάλη διαφορά στο πως ένιωθα και στον χρόνο πάνω τα πράγματα είχαν βρει τη ροή τους. Είχα αρχίσει να ξαναπροσέχω τα κιλά μου, τον εαυτό μου! Ένιωθα πιο δυνατή, κοιμόμασταν καλύτερα! Μέσα σε όλα αυτά ένιωθα και πολύ περήφανη που κατάφερα να τελειώσω το μεταπτυχιακό μου παρέα με το μωρό.

Στο σήμερα νιώθω έναν κόμπο στο στομάχι, όταν θυμάμαι πως ήμουν τότε. Νιώθω καλά με το μωράκι μου και μου έχει δώσει άπειρους λόγους να χαμογελάω. Οκ κάποιες στιγμές παραμένει μπελαδάκος αλλά τον αγαπάμε πολύ πολύ τον υπέροχο μας!!!