ΓΙΑΤΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΤΟΝ ΘΗΛΑΣΜΟ

Εδώ περιγράφω την προσωπική μου εμπειρία. Το πως βίωσα και ένιωσα εγώ τον θηλασμό. Δεν έχω σκοπό να επηρεάσω άλλη γυναίκα...ούτε να ταχθώ υπέρ ή κατά του θηλασμού. Πιστεύω ότι είμαστε σε μια εποχή που υπάρχει ενημέρωση και η κάθε γυναίκα θα πράξει όπως νομίζει.  Πριν γεννήσω είχα κάνει μαθήματα για τον θηλασμό. Είχα διαβάσει πολύ. Ήμουν ενημερωμένη για τα πάντα και ήμουν αποφασισμένη να θηλάσω όσο πιο πολύ μπορώ. Ολα αυτά θεωρητικά. Πάμε στην πράξη τώρα. Ας το πάρω απ την αρχή το ταξίδι του θηλασμού. 

Γέννησα 11:40 το πρωί και στο δωμάτιο πήγα κατά τις 13:00. Εκεί θήλασα το μωρό μου. Ναι αυτό το μικρούλι πλασματάκι έκανε αμέσως θηλαστικες κινήσεις. Αναρωτιόμουν...βγαίνει όντως κάτι απο εκεί μέσα; Τρεις μέρες στο Νοσοκομείο έβαζα πάρα πολύ το μωρό μου στο στήθος γιατί ήξερα ότι έτσι θα φέρω παραγωγή. Παράλληλα η μαμά μου με έπεισε να δίνουμε και λίγο ξένο γάλα μετά τον θηλασμό. Ομως, είχα πεισμώσει και ήθελα να καταφέρω να θηλάσω αποκλειστικά. Έτσι με το που γύρισα σπίτι κάλεσα να έρθει μια κοπέλα εθελόντρια να με βοηθήσει με τον θηλασμό, αφού στο Νοσοκομείο δεν είχε ασχοληθεί κανείς να μου δείξει πως να το κάνω σωστά. Ήρθε μια κοπέλα στο σπίτι και με βοήθησε πάρα πολύ. Μου έδειξε πως να κάνω μαλάξεις στο στήθος μου την ώρα που θήλαζε το μωρό, ώστε να τρώει πιο αποτελεσματικά. Μου έδωσε πολλά φυλλάδια να διαβάσω. Τα διάβασα κι αυτά. Απο εκείνη τη μέρα ξεκίνησα να θηλάζω αποκλειστικά. Στο πρακτικό κομμάτι πήγαιναν όλα σούπερ. Το μωρό ήταν συνέχεια στο στήθος μου. Θήλαζε όσο ήθελε και όποτε ήθελε. Πρόβλημα ιδιαίτερο με πληγές δεν είχα πέρα από τις πρώτες πρώτες μέρες. Το βάρος του μωρού επίσης σούπερ. Πήγαμε τον 1ο μήνα στον γιατρό και είχε πάρει 1,5 κιλό από το βάρος γέννησης! Ουάου!!! 

Στο ψυχολογικό κομμάτι τώρα. Ο θηλασμός εμένα προσωπικά δεν με έκανε χαρούμενη. Είχα διαβάσει για την ουσία που θα απελευθερωνόταν την ώρα του θηλασμού και θα έφερνε την ευτυχία. Καμία σχέση με ό,τι ένιωθα εγώ. Ένιωθα άγχος, πίεση. Ένα μωρό κρεμόταν από το στήθος μου επί ώρες και εμένα τότε αυτό με πίεζε πάρα πολύ. Ένιωθα ότι δε θα μπορέσω ποτέ να λείψω να πάω κάπου γιατί δεν μπορεί να το ταίσει άλλος και γιατί είμαι η τροφή του και τα πάντα του. Ένιωθα να πνίγομαι και μου έφταιγε ο θηλασμός. Νευρίαζα με το μωρό. Δεν μου άρεσε το πως ένιωθα. Σε προηγούμενη δημοσίευση ανέλυσα ότι γενικότερα δεν ήμουν καλά ψυχολογικά εκείνη την περίοδο. Θήλαζα και έκλαιγα. Συζητούσαμε με τον άντρα μου να το πάω όσο αντέξω κι αν δω οτι δεν αντέχω άλλο να σταματήσω.

43 μέρες κράτησε το ταξιδι του θηλασμού. Εκείνη την τελευταία μέρα είχαμε έναν 3ωρο θηλασμό και πολλά κλάματα δικά μου. Δεν ήθελα να κλαίω άλλο. Ήθελα να χαρώ το μωρό μου με λιγότερη πίεση και άγχος. Το συζήτησα με τον άντρα μου και μαζί πήραμε την απόφαση να σταματήσω. Απο εκεί και μετά ταίζαμε και οι δυο μας το μωρό μας. Ανέλαβε ηρωικά τα βραδινά ταίσματα μιας και αυτός μπορούσε να κοιμηθεί ξανά σε κλάσματα δευτερολέπτου χαχα ενώ εγώ παιδευόμουν ώρες να ξανακοιμηθώ. Άρχισα να είμαι πιο ξεκούραστη, πιο κεφάτη και να μεγαλώνω με όλο και καλύτερη ψυχολογία το μικρό μου. 

Ξέρω πως αν έγραφα αυτό το κείμενο σε μια ομάδα θηλασμού ή σε ένα μαμαδοφόρουμ θα έπεφταν να με φάνε. Θα διάβαζα ότι προτίμησα την ευκολία και να μην ζοριστώ για να θηλάσει το παιδί μου.  Τον πρώτο καιρό αυτά διάβαζα σε ποστ άλλων μαμάδων και ένιωθα ενοχές. Δεν με νοιάζουν πλέον αυτού του είδους τα σχόλια. Δεν με νοιάζει να πείσω κανέναν για τίποτα. Κανονικά δε θα έπρεπε να νοιάζει και τις άλλες μαμάδες για το αν εγώ θήλασα το παιδί μου ή όχι. Κανονικά δε θα έπρεπε να ξοδεύουμε ενέργεια για να κρίνουμε η μια την άλλη γι αυτό το θέμα. Μακάρι να σταματήσει αυτός ο πόλεμος κάποια στιγμή...