Η ΓΕΝΝΑ...

Ήμουν στην 38η εβδομάδα. Θεωρητικά είχα ακόμη καιρό για να γεννήσω. Ήταν μια μέρα που έβαλα τα αθλητικά μου και πήγα για περπάτημα μαζί με τον άντρα μου γύρω από την περιοχή του νοσοκομείου αστειευόμενοι, πως αν συμβεί κάτι, είμαστε κοντά στο Νοσοκομείο. Που να ήξερα ότι σε λίγες ώρες θα ερχόμουν να γεννήσω. Εκείνο το βράδυ είδα λίγη βλέννα και ήξερα ότι είναι ένα σημάδι που δείχνει ότι το μωράκι έρχεται. Απλώς δεν ήξερα πόσο κοντά ήταν. Ο άντρας μου έπεσε για ύπνο και συνεννοηθήκαμε να τον ξυπνήσω αν νιώσω κάτι περίεργο. Και όντως άρχισα να νιώθω κάτι περίεργο. Ένιωθα κάτι σφιξίματα στη μέση μου, που ερχόντουσαν κι έφευγαν. Δεν ήταν πόνος. Ήταν σαν να μου σφίγγει κάποιος τη μέση και μετά να την αφήνει. Πήρα χαρτί και στυλό! Είπα "ας καταγράψω κάθε πότε το νιώθω". Το ένιωθα κάθε 5 λεπτά, κάθε 3 λεπτά... Τότε ξύπνησα τον άντρα μου και του είπα τι νιώθω. Αποφασίσαμε να πάμε μια βόλτα στο νοσοκομείο χωρίς να πιστεύουμε ότι γεννάω, αφού δεν είχα πόνο.

Ήταν γύρω στις 3:00 τα ξημερώματα, όταν πήγαμε στο Νοσοκομείο. Με βάζουν στον καρδιοτοκογράφο και μου λέει ο γιατρός ότι έχω μικρές συσπασούλες που δείχνουν ότι τις επόμενες μέρες θα γεννήσω. Θα με εξέταζε να τσεκάρει και διαστολή και θα έφευγα σπίτι μου. Με αφήνει σε ένα κρεβάτι ξαπλωμένη να περιμένω για την εξέταση. Δεν είχα ρολόι να τσεκάρω την ώρα. Πρέπει να είχα μείνει να περιμένω κανένα 2ωρο γιατί είχαν προκύψει άλλες γέννες. Έρχεται λοιπόν ο γιατρός να με εξετάσει και βρίσκει διαστολή 6!!!! 6;;;; Και γιατί δεν ποναω; Μπαίνεις μου λεει για ετοιμασία...εσύ γεννάς. Whaaat???? Με ετοιμάζει η μαία, δίνει ο άντρας μου χαρτιά κτλ. Καλούμε και τους γονείς μας. Είχε πάει περίπου 7 το πρωί με τούτα και με κείνα. Με έβγαλαν στον διάδρομο, που ήταν οι γονείς μου και ο άντρας μου να περπατήσω. Παίζει να περπάτησα μόνο για μισή ώρα γιατί άρχισε να στάζει αίμα στα πόδια μου. Το είπα στις μαίες και με πήραν μέσα. Άντε πάλι καρδιοτοκογράφος! Το μωρό ήταν σούπερ! Δεν καταλάβαινε τίποτα. Το αίμα ήταν από τον τράχηλο. Μου κάνουν εξέταση για διαστολή. Διαστολή 9!!! Το εντυπωσιακό ήταν ότι ως εκείνη την ώρα δεν πονούσα καθόλου κι ένιωθα μόνο τα μικρά σφιξίματα στη μέση.

Είχε πάει περίπου 9 το πρωί, όταν μου είπαν ότι θα μου βάλουν τεχνητούς πόνους για να ρυθμιστούν λίγο και οι συσπάσεις μου και να γεννήσω, διότι διαστολή είχαμε φουλ. Μου βάζουν το φάρμακο και εκεί ένιωσα τι πάει να πει ΠΟΝΟΣ γέννας! Χριστέ μου, πόσο πόνο αντέχουμε οι γυναίκες. Τι ώρα να είχε πάει... θα ήταν περίπου 10:30 το πρωί όταν μου είπαν πως θα ξεκινήσουμε εξωθήσεις. Το κομμάτι των εξωθήσεων δεν το κατείχα. Δεν ξέρω γιατί τα πήγαινα τόσο χάλια. Ενώ είχα κανει μαθήματα, στην πράξη δεν το πήγαινα καλά. Σαν να φοβόμουν να δώσω όλη τη δύναμη μου, σαν να μην έφτανε αυτό που έκανα για να βγει. Δεν ξέρω κι εγώ πόση ώρα έσπρωχνα. Καμια ώρα θα ήταν σίγουρα. Ευτυχώς ο γιατρός μου είπε ότι το παιδί μου δεν καταλάβαινε τίποτα από όλη αυτή την ταλαιπωρία. Οι παλμοί του δυνατοί και ωραίοι χωρίς να δείχνει ότι στρεσάρεται. Κάποια στιγμή εκλιπαρούσα τη μαία να κάνει κάτι να με βοηθήσει να βγει το μωρό. Δεν άντεχα άλλο. Ήρθε ολόκληρη πάνω από την κοιλιά να σπρώχνει κι αυτή....έβαλα κι εγώ τα δυνατά μου και επιτέλους στις 11:40 το πρωί γεννήθηκε ο μικρούλης μου. 15 Μαΐου 2019. 3.400 γρ. 52 εκ.

Εκείνες οι πρώτες στιγμές δεν ξέρω, δεν ήταν όπως τις περίμενα. Είχα ανακουφιστεί που είχα γεννήσει. Νομίζω έκλαιγα από ανακούφιση. Το μωρό δίπλα μου περίπου. Το φρόντιζαν οι μαίες. Δεν είχα δει καλά καλά το πρόσωπο του. Μπορόυσα να δω τα ποδαράκια του. Τον πήραν στο διπλανό δώμάτιο, στο οποίο περίμενε να γεννήσει μια κοπέλα μου ήμασταν μαζί στα μαθήματα ψυχοπροφύλαξης. Θυμάμαι να μου φωνάζει: Βάγια τον βλέπω τον κούκλο σου! Εγώ δεν τον είχα δει καλά καλά. Μου τον πήρανε...λογικά για εξετάσεις κτλ. Δεν τον ζήτησα κι εγώ να θηλάσω. Ένιωθα εξουθενωμένη. Είχα περάσει μια τραυματική εμπειρία στα ράμματα. Θεωρώ ότι πόνεσα περισσότερο στα ράμματα παρά στη γέννα. Με θυμάμαι να φωνάζω στα ράμματα, ενώ στη γέννα δεν είχα ακουστεί. Επιτέλους μετά από 1 ώρα με έβγαλαν έξω. Η συγκίνηση πολύ μεγάλη. Έβλεπα τους γονείς μου, τον άντρα μου, τις φίλες μου! Με πήγαν στο δωμάτιο και μου έφεραν το μωρό μου. Στην ουσία ήταν η πρώτη φορά που τον κρατούσα. Ήταν ό,τι πιο όμορφο είχα δει. Ένα τέλειο πλασματάκι. Έριξα πολύ κλάμα σε εκείνη την πρώτη μας αγκαλιά.

Οι τρεις μέρες στο Νοσοκομείο:

Το Νοσοκομείο μας φημίζεται για τη μαιευτική του και πράγματι δεν έχω κανένα παράπονο. Όλοι ήταν άψογοι, γιατροί και νοσοκόμες. Όμως κακά τα ψέματα... ήταν ταλαιπωρία εκείνες οι τρεις μέρες. 4 γυναίκες μέσα στο δωμάτιο και 4 μωρά. Έκλαιγαν όλα με τη σειρά. Δεν μπορούσες να κοιμηθείς γιατί μόλις πήγαινες να κλείσεις μάτι, κάποιο μωρό έκλαιγε και πεταγόσουν γιατί δεν ήξερες ακόμη ποιο κλάμα ήταν του μωρού σου. Τρεις μέρες δεν είχα κλείσει μάτι. Βρώμικη γιατί το μπάνιο δεν με ενέπνεε να κάνω ένα μπάνιο της προκοπής. Τα ράμματα να πονάνε πολύ...να με ταϊζουν σούπες λόγω ραμμάτων...να παλεύω να θηλάσω... ήταν οι πιο εξαντλητικές μέρες της ζωής μου. Σε όλες αυτές τις στιγμές η βοήθεια των δικών μου ανθρώπων ήταν μέγιστη. Εγώ στην ουσία μόνο θήλαζα. Όλα τα υπόλοιπα τα έκαναν η μαμά μου και η θεία μου. Όσο για το κομμάτι του θηλασμού θα ήθελα να γράψω σε άλλη δημοσίευση αναλυτικά